De Armando Diaz is ontwikkeld door... Armando Diaz. De 'Armando', de verteller van de avond, laat zich inspireren door het publiek en vertelt daarop over een ervaring. Geïnspireerd door deze vertelling spelen de overige spelers een aantal scènes. Dit kan een commercial zijn over het bordkrijt wat er in het verhaal langs kwam, een kijkje in het leven van Meester Broekema of iets heel anders...
Hierdoor laat 'Armando' zich weer inspireren en vertelt weer verder... enzovoorts.
Geïnspireerd door How to improvise a full length play van Kenn Adams werken de legendariërs aan het maken van één lang verhaal met een duidelijke lijn... de heilige graal van de longform.
De legendariërs hebben deze vorm al een keer met succes naar het publiek gebracht, maar zijn nog zeker niet uitgeleerd. Houd ze daarom in de gaten!
Hoe zou het eigenlijk verder gaan met de winkelbediende? In de slaggers wordt de volgende scène gespeeld met een willekeurig, soms door het publiek gekozen, personage uit een vorige scène. Het publiek wordt meegnomen in een diverse wereld en krijgt te zien wat de invloed van de ene gebeurtenis op het leven van de volgende persoon heeft, of bijvoorbeeld waarom Margaretha zo verbitterd is geworden. Het verhaal kan rond komen, maar dat is niet nodig.
Deze vorm is door de Legendariërs ook in theatersportwedstrijden in verkorte versie gespeeld... met als uitdaging om zoveel mogelijk scènes in vijf minuten neer te zetten en de draad niet kwijt te raken. De korte variant is bovendien geïnspireerd op de oefening
Causal Caroussel uit
How to Improvise a Full-Length Play van Kenn Adams.
Met dank aan Harm Jan en Willeke van Subrosa voor het introduceren van de Slaggers
Voorzien van een hoop verkleedspullen en andere props worden er scènes gespeeld, geïnspireerd op een door het publiek gegeven titel van een bestaand lied. De show begint met associaties, waarna er verschillende situaties neergezet worden. Deze verhaallijnen komen terug en worden al dan niet met elkaar verweven.
Geïnspireerd op verschillende lange vormen ontwikkelden de Legendariërs De Tafel. Centraal in de voorstelling staat de tafel waaraan vaste personages regelmatig terugkomen. Denk bijvoorbeeld aan de kantine van de buurtsuper, de vergaderzaal van een noodlijdende bank of de eettafel van een wielerploeg. Het publiek bepaalt waar de tafel staat en welke personages daar terugkomen.
Tussen de tafelscènes door worden scènes gespeeld waarin de centrale personages terugkomen en kleur krijgen. De andere spelers kunnen hierin inspringen en eventueel een bijrol spelen; in principe draaien deze scènes om de centrale figuren.
Waarschijnlijk is theatersport de bekendste vorm van improvisatie. Teams dagen elkaar en zichzelf uit om in korte scène het meest gedurfde spel neer te zetten. Het kan draaien om techniek, door bijvoorbeeld elkaars stemmen te doen, maar ook om inhoud, door het publiek tot tranen toe te roeren. Daarnaast speelt de amusementswaarde een grote rol. De Legendariërs zetten elkaar graag voor het blok maar leggen zich er vooral op toe om samen mooie verhalen te ontwikkelen. De scènes worden beoordeeld door zowel rechters als publiek en aan het eind van de avond is er dan ook een winnaar.
Lijkt het dan op de Lama's? Ja, een beetje, maar hopelijk nog meer op De Vloer Op. Hoewel de Legendariërs graag worden uitgedaagd voor een wedstrijd organiseren zij zelf eigenlijk vooral lange improvoorstellingen.